|
دردا کجاست پس،این درز پنجره؟ 
روزی که من آمدم نه خورشید کسوف کرد و نه ماه خسوف هیچ ستاره ی دنباله داری هم آمدنم را خبر نکرد آنجا که من آمدم نه نخل داشت و نه چاه زمزم روزگار امنی بود گویا!مردم در بیمارستان زایمان می کردند زادگاه مقدس من بیمارستان بود دنیایی پر از بیمار! ... شاعر مردد است!آیا شعر تمام شد؟نه فارغدلانه دل به بیماری سپرده و نه خوشبینانه زیستن را مقدس می بیند!روشنفکرانه تر آن است که اعتراف کند شعرش تمام شد!اماشاعر از بی موضعی خسته شده .این ادبیات پست مدرن هم بدجوری راهی برای توجیه اوست،نه، حتی اگر به قیمت حماقت او تمام شود ترجیح میدهد داستان این طور تمام شود: آن روز هم وقتی من آمدم بر روی تخت هزارم از ساختمان چند هزارم پرتوی خورشیدی از درز پنجره آرام می نواخت جسم ضعیفم را!
آن جسم اما هنوز هم یادش نرفته است... دردا کجاست پس، این درز پنجره؟ ... دیروز شمع 20 سالگی ام آب شد!باید،باید شمعی دیگر روشن کرد!
|
