یخچال هایی که  تا لب ، پر

مؤمنانی که تا خرخره ، پر

و سفره هایی که دست خورده و خالی

...

لنگ دراز

تا لنگ ظهر

...

نه بالا ماست

نه پایین دوغ

ماست ها و دوغ ها خورده شده

این کلاغ های بیچاره هم

امید خانه ندارند

...

پ.ن: البته به قول دوست خوبی، بیان نا امیدی یعنی اینکه تو هنوز امید داری...

مفهوم گنگ فقر ، در ذهن ساده ی کودک

چیزی شبیه خون پدر ، روی آسفالت

هستی ، به کودکی ات غبطه می خورٍَِد

اما امان، از این زمان پیر

وقتی که فقر ، معنی خود را

با هزار سماجت

در بند بند وجودت

تکرار می کند.

وقتی که خون پدر ، کابوس های سرخ هر شبه

تکرار می شود ...

این حربه ی همیشه ی تکرار

این زمان

دردا امان،امان!

جمعه

نمی خواهم پیش بینی ات کنم

نه، اصلا همین غیر منتظره بودنت عالیست، ابرمرد ناپیدای من!

روانشناسی در مقامت کم می آورد

و چه بهتر.

نه در خشمت عقده ایست

و نه لبخندت تکانه ای جنسی.

عشقت را نمی توان به افسردگی های ماهیانه فروکاست

و قهرت را آه!

قهرت هیچ ربطی به سیاست ندارد

نه ، قهر تو ساده تر از این حرف هاست

قهر تو ،از مرگ من است

عادت که می کنم...

قهر تو مرگ من است

چندان که مرده ام

اعترافی طولانیست شب،اعترافی طولانیست

فریادی برای رهاییست شب،فریادی برای رهاییست

فریادی برای بند

شب

اعترافی طولانیست

اگر نخستین شب زندان است

یا شام واپسین

              _ تا آفتاب دیگر را

در چهار راه ها فرا یاد آری

یا خود به حلقه ی دارش از خاطر

                                        ببری_

فریادی بی انتهاست شب فریادی بی انتهاست
فریادی از نوامیدی فریادی از امید،
فریادی برای رهائیست شب فریادی برای بند.

شب فریادی طولانیست

....

بعد از دیدن نمایش نخ نمای جدیدشون بی اختیار به یاد شاملو افتادم،وجود شب اعترافی طولانیست،نیازی به زور و شکنجه نیست برادران،حتی نه نیازی به بیدادگاه،شب خود گویای همه ی ماجراست...

با شاملو

پنجره

        بیدار ِ شب

                    هشیار ِ شب

                              در انتظار صبحدم

                                                 چیزی نمی گوید...

بوی توت می آید

بی هیچ هوس خوردنی

آفتاب از میان برگ ها

بوی توت می آید

بوی توت و توت و

توت و تو ت و تو تو تو...

خاطرات ظلمت را می خوانم

آفتابی از میان برگ ها

واژه ها ٬ حرف ها ذره ذره آب می شوند...

این هم یه سبک معرفی کتابه دیگه!خاطرات ظلمت بابک احمدی رو برای اونایی که مثه من تازه با بنیامین و هورکهایمر و آدورنو آشنا شدند پیشنهاد می کنم.اونقدر شیرین هست که چند ساعت بی اینکه زمان رو حس کنی زیر درخت توت میخکوب بشی و بقیه همه ی توتا رو بخورن!

روزی که من آمدم

نه خورشید کسوف کرد و نه ماه خسوف

هیچ ستاره ی دنباله داری هم آمدنم را خبر نکرد

آنجا که من آمدم نه نخل داشت و نه چاه زمزم

روزگار امنی بود گویا!مردم در بیمارستان زایمان می کردند

زادگاه مقدس من بیمارستان بود

                                                                                             دنیایی پر از بیمار!

...

شاعر مردد است!آیا شعر تمام شد؟نه فارغدلانه دل به بیماری سپرده و نه خوشبینانه زیستن را مقدس می بیند!روشنفکرانه تر آن است که اعتراف کند شعرش تمام شد!اماشاعر از بی موضعی خسته شده .این ادبیات پست مدرن هم بدجوری راهی برای توجیه اوست،نه، حتی اگر به قیمت حماقت او تمام شود ترجیح میدهد داستان این طور تمام شود:

آن روز هم

         وقتی من آمدم

                    بر روی تخت هزارم

                  از ساختمان چند هزارم

                                              پرتوی خورشیدی

                                 از درز پنجره

آرام می نواخت جسم ضعیفم را!

آن جسم اما هنوز هم یادش نرفته است...

دردا کجاست پس، این درز پنجره؟

...

دیروز شمع 20 سالگی ام آب شد!باید،باید شمعی دیگر روشن کرد!

هوایت که برفیست

دلتنگ تر می شوم

گونه هایم سرخ می شود و لبانم تب می کند

دست هایم می خشکد و دلم می لرزد

اشک هایم،اشک هایم قندیل می شود

چرا برف می باری؟چرا؟

خامم نکن!سالهاست درس جغرافیا را تکرار می کنی!

خورشید را بهانه نکن

در منظومه ی من خورشید و ماه و زمین یکسانند

بگذار کفر بگویم:بی رحمی

چقدر هم بی رحم

لااقل ای کاش

به جای جغرافی چند واحد منطق اضافه می کردی

اما دریغ امیدی نیست

شاگرد خنگ نو نمی فهمد

و باز هی دلتنگ تر می شود!

...

نمی خواستم چیزی بنویسم اما صادقانه بگم حس کردم همین یه ذره چراغ رابطه هم داره خاموش می شه...این شعر با اولین برف زمستان بارید!

چشم های گرم در چشم خانه های گرم

مورچه ای انحنای انگشت هایت را نشانه می گیرد

                                                                   و بعد بعدی و بعدی ها

چشم های سرد در چشم خانه های سرد

                                                                 این است چرخه ی خاک

کسی به فکر فتح تپه های پست نیست

خیال اورست ما را زمین گیر کرده

یک عمر حسرت و سکون

                                  نابودی ِ نگاه

                                  بالاتر از نیاز...               

این تپه های بکر

صدا می زنند:

                                         های کجایید؟

از من رها شو

              از من که این چنین

                                  مطرود گشته ام

              "ای هرچه عقل بنامند

                                         باور نیاورم"

               از من که در میان خودم پیچ می خورم

                                بر این مدار مبهم خالی

                                         این ناگزیز تلخ

                                                              "ای هرچه هستی ام

                                                                                  طاقت نیاورم"

در این سراب هستی خود تکرار می شود

فردای ناگزیرتری پیش روی من

                                                             "ای هرچه جاودان منی

                                            ای نوح و کشتی فردای عمر من

                                                                                            هجرت نیاورم"

         این دست های خیس و مضطربی

                   کان روز آرامگاه درد تو بودند

                                                        یک روز آشنا

                                                                      آن لحظه ی غریب تو را

                                                                                                   تکرار می کنند

           آن روز آشنا

                      در مأمن سپیدیِ گلبرگ های تو

                                                           عریانِ هستی ام...

...

پاورقی۱:

     راوی ِ ناگزیر

                 مسافر این جاده های مرگ

                                             مرگی که نیمه ی خاموش ِ عمر اوست

    در این روال ِ تلخِ زوال،اما

          گلبرگ های او

      قرآن ساده ی خطی

           تا بعد مرگ او...

                                   ای وای ِ جاودان

...

پاورقی ۲:

بعد از تماشای فیلم مسافران بهرام بیضایی در دانشکده...

آواره می شوم

               دست های تو

                                    وقتی که بر سیاهی این برگه ها آلوده می شوند

                                                                                              بر من غریبه اند

                                                                                                    بر من حرام

وقتی که آسمان نگاهت پر از ستاره های طلایی بازار روس هاست

سرت را بلند می کنی

و بر تخته ی سیاه و سردی

که روزی چشم های گرم تو بودند

 تنها همین یه جمله ی سوزان

همین حروف غریبه نوشته است:

"من بر تو اعتماد ندارم"

***

وقتی که تو بر اوج بی اعتمادی این شهر برج می سازی

 من آواره می شوم...

***

خدای را که چشمه ی اشک هایم

سالهاست خشکیده...

***

بر زخم ترکه ی بدنامیت ــ درخت های قدیمی این خانه ــروزی هزار بار باید ازین و آن حتی این بردگان آهی نیاورم که دردا! این چوب ها و فلک ها از دست های پینه پینه ی گیج خودم سر سبز میشود.

***

اما تو باز

آرام و مطمئن

آنجا نشسته ای...

من، هر روز             

              یک قرص عادت می خورم.

                        خواب عادت

تا همان یک روز را ،شايد

خواب آرامش ببينم .

اما مگر تو مي گذاري؟