|
سایه
قدم میزنم خیلی سریعِ،با هم زمانی آهنگی که باید تمامی فضای ذهنم را پر کند.آنقدر بلند که صداهای دیگر را خفه کند.تنها همین را می توان گفت:خفه کند!
به یاد ریاضیات وجودی کوندرا می افتم:"میان آهستگی و حافظه رابطه ای وجود دارد؛رابطه ای نهانی که میان سرعت و فراموشی نیز برقرار است.به این موقعیت کاملا پیش پا افتاده توجه کنید:مردی در خیابان قدم می زند،در لحظه ای خاص می کوشد چیزی را به یاد آورد،اما یاد آوری و حافظه از او می گریزد.ناخودآگاه سرعتش را کم می کند و قدم هایش آهسته تر می شوند.در همین فاصله شخصی که قصد فراموش کردن اتفاق ناگواری را دارد،ناخواسته به سرعت گام هایش می افزاید و تند تر قدم برمیدارد،گویی در تلاش است تا خود را از آنچه که هنوز در این لحظه بسیار به وی نزدیک است،دور سازد.
میزان آهستگی در تناسب مستقیم است با شدت حافظه،میزان سرعت در تناسب مستقیم با شدت فراموشی"
قدم می زنم هنوز خیلی سریع و فکر می کنم نا گزیر!فکری مزاحم که رهایم نمی کند!در میان این همهمه یک کشف،یک کشف عظیم رخ می دهد.آرام تر می روم،سایه ای پیش رویم می بینم!سایه ای که از نور چراغ های شهر،گاه کوچک و گاه بزرگ،محو می شود و باز انگار از نو متولد!سایه به طرز غریبی تنم را به لرزه می اندازد.می ایستم، سایه می ایستد.راه میروم،او هم راه می رود.
تا به حال دقت کرده ای :سایه های ما هیچ فرقی با هم ندارند.حس می کنم ما هر از چند گاهی نیازمندیم سایه ی خود را ببینیم و سایه ی اطرافیانمان را!سایه نقش همیشگی اما ناپایدار وجود است.تا هستی سایه ی تو همچون غریبه ای در کنارت می آید و محو می شود و باز فارغ از هرچه بودنت می آید و محو می شود.ما را چه می شود که سایهایمان را از یاد می بریم؟علم هم بر سایه های ما هیچ سرمایه گذاری نمی کند!آخر سایه پدیده ی قابل شناختی نیست چراکه نه پایدار است و نه فایده مند.علم آدم ها را فارغ از سایه هایشان می شناسد.جسم او ارزشمند تر و کمی بادوام تر است.ما هم عادت می کنیم سایه هایمان را نادیده بگیریم و به ویژه سایه های دیگران را!آن وقت راحت می توان ابعاد وجودی را اندازه گرفت:آدم هایی با قد و وزن و لب و ناخن!افکاری مامانی و قالبی!تردیدهایی استاندارد و سوسولی و هزار و یک قالب دیگر که از خواص این نگاه است.
سایه را نمی شود در قالب ریخت،نمی توان اندازه گرفت و نمی توان مارک زد چراکه هستی اش طول و عرض و ارتفاع و عمق و شعور را در یک لحظه دود می کند و باز لحظه ای نو متولد می شود!
وجود فارغ از چگونه بودنش به یک میزان در همه ی ما هست و نیست می شود.بیایید سایه های همدیگر را ببینیم باشد که اسیر قالب ها نشویم...
|
